Spaanse zoete wijn en pap

naomiheader-small
Het leven zit vol met keuzes, wegen die je kunt begaan. Het begint al wanneer je opstaat. Of beter gezegd, het begint al met je wekker zetten. Hoe laat sta ik zal ik op staan? Wanneer je dan moeizaam en duf uit bed stapt (niet iedereen staat zo op, maar ik kan mijn hele leven al moeilijk uit bed komen) kom je voor de keuze te staan, wat ga ik ontbijten. Of ontbijt ik niet, en neem ik wat mee naar mijn werk.

Hoe laat ga ik weg? Ga ik met fiets of toch maar met de bus? Als avondeten maar een patatje bestellen? Of zal ik voor de verandering bij de supermarkt wat halen? Ga ik vanavond nog naar vrienden of vroeg naar bed?

Dit zijn nog maar enkele opties van wat je op een dag allemaal kan of moet beslissen. Ik heb dorst, zal ik cola light nemen, gewone cola of toch maar thee. Met een zweem van heimwee verlang ik naar de roos vicé die standaard als enige limonade bij mijn moeder in de kast stond. Vroeger als kind wilde ik vurig dat ik zo laat mocht opblijven als ik zelf wilde. Stiekem probeerde ik dan zo lang mogelijk in bed nog te lezen. Totdat ik betrapt werd, en ik dan toch echt moest gaan slapen. Nu als volwassene wens je iemand die je naar bed stuurt zodat je eindelijk één nacht wél genoeg nachtrust hebt. Wanneer je dan je hoofd om half vier ‘s nachts op je kussen legt is het laatste wat je denkt: ‘morgen toch echt wat eerder naar bed.’ Vroeger zou ik wel elke dag patat of pannenkoeken willen eten. Met een verlangende blik in mijn ogen stelde ik me dan voor dat ik onbeperkt snoep kon eten, en ‘s avonds zo veel appelmoes als ik maar op kon.

Tegenwoordig kijk ik met een zucht naar de lege chips zak, en terwijl ik een zweem van misselijkheid voel herinner ik mij dat ik altijd maar één klein bakje chips van mijn moeder mocht. Als ik nu bij uitzondering een gezonde maaltijd eet, werk ik zoveel mogelijk groente naar binnen als ik maar kan eten. Het detail dat ik de hele week op mijn werk patat heb besteld laat ik hierbij achterwege. Hongerig val ik op mijn broccoli aan, en met een zucht vraag ik aan mijn moeder of er nog sla is.

Ik denk dat ik nu op het punt ben aangekomen dat ik met geluk mag zeggen dat ik geen kind meer ben. Hoewel ik blij ben dat ik dit aan jullie mag mededelen, mag ik ook met geluk zeggen dat ik ook nog niet volwassen ben. Ik zit net in de fase dat ik zelf mag beslissen wat ik allemaal doe, maar dat ik ook heerlijk bij mijn moeder aan tafel kan schuiven en kan eten wat de pot schaft. Ik kan genieten van een glas Spaanse zoete wijn, maar kan ook heerlijk zonder enig probleem een heerlijk bord pap weg werken. Ja, verzucht ik tevreden, wat is het toch heerlijk om nog thuis te wonen…

Naomi

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.