Een hoofdstuk uit mijn leven

naomiheader-small
Ik was een fantasierijk kind. Vol met gedachte’s en verhalen. Vroeger op het schoolplein speelde ik in verzonnen grotten, en verborgen eilanden. Ik was eerlijk en open en snapte daarom ook nooit waarom mensen altijd tegen mij zeiden: “Altijd als ik in die donkere ogen van jou kijk, dan vraag ik me af wat je nou eigenlijk denkt.”

Maar ik vatte het op als een compliment, en was blij dat mensen mijn ogen mooi vonden. Op 9 jarige leeftijd zei ik daarom ook tegen mijn broers, als ik ooit een man krijg dan is hij op mij gevallen omdat hij mijn ogen mooi vind. Oja, ik was enorm vroeg bezig met huisje boompje beestje, en beweerde altijd dat ik vroeg wilde trouwen en vroeg kinderen wilden krijgen. Ik was al erg vroeg creatief bezig. Schoolwerkjes vond ik geweldig, en tekenen helemaal. Soms zit ik met een glimlach het plakboek te bekijken waarin mijn moeder al mijn oude schoolprulletjes in heeft bewaard. Op een middag toen ik alle knutselwerkjes die ik kon bedenken al had gemaakt, zat ik in de tuin. Ik zei tegen mijn moeder, “mam ik verveel me.” Zoals mijn moeder altijd doet wanneer ik die vraag stel gaf ze antwoord met: “je kunt je kamer gaan opruimen, dat is ook al een tijd niet gebeurt.” (ik was een erg slordig kind en nog steeds) Dan zuchtte ik weer diep en geirriteerd en zei, neee ik wil iets léuks doen. Wat mijn moeder toen voorstelde vond ik op dat moment echt een verschrikkelijk idee, maar achteraf was dit het beste idee dat ze ooit heeft voorgesteld wanneer ik me verveelde.

Waarom ga je niet lezen? Ik trok een vies gezicht, lezen is saai. Maar nadat ik tien minuten zuchtend en verveeld de woonkamer was doorgelopen vroeg ik toch uiteindelijk: “wat zal ik dan lezen?” Mijn moeder gaf mij een stapel kinderboeken, het allereerste boek wat ik zelf las was wipneus en pim. Toen ik begon te lezen, was ik verbaasd hoe leuk en spannend ik het vond. De zinnen kwamen tot leven, en in mijn hoofd zag ik alles voor me gebeuren. Gefascineerd begon ik aan mijn tweede boek. Vanaf dat moment was ik verkocht en,letterlijk, verslaafd aan lezen. Ik had het geluk dat ik een bibliotheek op twee minuten loopafstand had. Elke week haalde ik wel vijf tot acht boeken. Ik denk dat iedereen het wel herkent als ik zeg dat ik stiekem las in bed, terwijl ik eigenlijk hoorde te slapen. Bij elk geluidje spitste ik mijn oren, om vervolgens als ik hoorde dat het mijn ouders waren in een rap tempo het licht uit te doen, en het boek onder mijn kussen te duwen. In een recordtijd leek het net alsof ik sliep.

Lezen maakte dat ik alles om me heen vergat. Alle vervelende dingen kwamen even op de achtergrond. Je kon een bom afsteken, en ik had het niet door. Tot op de dag van vandaag ben ik dol op lezen. Ik heb al enkele keren gehad dat ik s’avonds aan een boek begon, en het niet weg kon leggen. Om vervolgens te merken dat het al 4 uur s’nachts was. In een dubio zittend keek ik dan naar het boek, naar de klok en weer naar het boek. Uiteindelijk besloot ik, als ik dan toch al doodmoe ben de volgende ochtend dan kan ik hem net zo goed uitlezen. En om 6 uur in de morgen kon ik dan eindelijk het boek sluiten en tevreden en doodmoe in slaap vallen.

Naomi

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.